Landgraviate of Brabant

The Landgraviate of Brabant (Modern Template:Langx, Modern Template:Langx) was a small imperial fiefdom west of Brussels, consisting of the area between the Dender and Zenne rivers in the Low Countries, then part of the Holy Roman Empire.

Before 1085 the land had belonged to Hermann II, Count Palatine of Lotharingia. Upon his death, Emperor Henry IV assigned it to Henry III, Count of Louvain and Brussels, granting him the Landgraviate of Brabant. This is the earliest known use of the term landgrave.

In 1183 the landgraviate of Brabant and the counties of Louvain and Brussels were formally merged and elevated together into the Duchy of Brabant, by Emperor Frederick Barbarossa; Henry I became the first duke of Brabant.

The area made up part of South Brabant from 1815 to 1830 as part of the United Kingdom of the Netherlands, and part of the Belgian Province of Brabant from 1830 to 1996. It is currently in the western part of Flemish Brabant in the Flemish Region of Belgium.

Further reading

• Frans J. Van Droogenbroeck, Het landgraafschap Brabant (1085-1183) en zijn paltsgrafelijke voorgeschiedenis, de territoriale en institutionele aanloop tot het ontstaan van het hertogdom Brabant, in De Hertog en de Staten, de Kanselier en de Raad, de Rekenkamer, het Leenhof, de Algemene Ontvangerij, de Drossaard en de Woudmeester, het Notariaat en het Landgraafschap Brabant. Acht bijdragen tot de studie van de instellingen in het Hertogdom Brabant in de Middeleeuwen en de Nieuwe Tijd, ed. Erik Aerts et al. (Brussels, 2011), pp. 161–176.
• Frans J. Van Droogenbroeck, Het landgraafschap Brabant (1085-1183) en zijn paltsgrafelijke voorgeschiedenis. De territoriale en institutionele aanloop tot het ontstaan van het hertogdom Brabant (eBook, Affligem, 2004).